Gujana nigdy nie fascynowała hiszpańskich awanturników, za to pociągała niezmiernie zarówno Holendrów, jak i Francuzów i Anglików, którzy co i rusz wyrywali ją sobie z rąk aż do 1816 r., gdy podzielili ją między siebie. Część zachodnia (późniejsza Gujana) przeszła pod panowanie Brytyjczyków, region środkowy kontrolowali Holendrzy, a wschodni Francuzi.
W 1966 r. Gujana odzyskała niepodległość i stała się jedynym angielskojęzycznym krajem w Ameryce Południowej.
Głównym bogactwem Gujany są pokłady boksytu (rudy aluminium), na których opiera się gospodarka kraju oraz zbiory ryżu i trzciny cukrowej.
Południowo-zachodnią część Gujany porasta wysoka sawanna, która przechodzi w dżunglę opadającą w kierunku wybrzeża. Kraj przecinają liczne rzeki, przez co o Gujanie mówi się często „ziemia wielu rzek”.
O zmianie flagi państwowej zdecydował ostatnio parlament Wenezueli. Układ trzech pasów – żółtego, niebieskiego i czerwonego – pozostał, jednak na wniosek Hugo Chaveza, prezydenta tego kraju, zmienił się wizerunek przedstawionego tam konia i dołożono jeszcze jedną – ósmą gwiazdę, symbolizującą prowincję Gujana (z prawej). Najważniejsze innowacje to dodanie atrybutów odwiecznych mieszkańców wenezuelskiego terytorium, czyli Indian – teraz na fladze widnieć będą łuk, strzała i maczeta. Oprócz flagi Wenezuela zmienia również hymn. ...
W XIX w. cynamonowiec cejloński – najcenniejszy ze wszystkich gatunków – był już uprawiany w Indiach, Malezji, na Jawie, Madagaskarze i Seszelach, trafił także na zachodnią półkulę – Antyle, do Brazylii i Gujany. Dziś jego plantacje znajdują się w całej strefie subtropikalnej, słynie z niego np. Zanzibar. Na Cejlonie zbiera się cienką warstwę kory z młodych pędów cynamonowca. ...
Jadłam kasawę setki razy w różnych indiańskich wioskach i chociaż przygotowywano ją w ten sam sposób, nie zawsze wyglądała i smakowała tak samo, wiele zależy od gatunku manioku. Najsmaczniejszą kasawą zostałam przyjęta w wiosce Indian Wai Wai w Gujanie. Powstała z najbardziej trującej odmiany manioku i miała kremowy kolor. ...
W tym przewodniku zaznaczono stopień trudności każdej z tras i wyliczono niezbędny ekwipunek, a także zawarto podpowiedź w jakim okresie najlepiej jest jechać i na jakie niewygody się nastawić. Przewodnik dostarcza wszystkich niezbędnych adresów oraz informacji o hotelach i schroniskach, restauracjach i jadłodajniach, wypożyczalniach sprzętu i agencjach turystycznych. Ponadto zawiera bezcenne w dalekich wyprawach wskazówki doświadczonych podróżników znających dany region, a także porady, jak zaplanować własne trasy, aby były ciekawe i bezpieczne.